In een tijd waarin Lelystad nog bestond uit zand, pioniersflats en idealen, kwam de heer Van der Linden naar de Flevopolder met een duidelijk doel: een makelaarskantoor opbouwen, voor én met de mensen die hier hun toekomst zagen. Wat volgde, is een uniek ondernemersverhaal over lef, visie en een enorme betrokkenheid bij de ontwikkeling van een provincie die nog moest beginnen.
Wanneer de heer Van der Linden terugdenkt aan zijn beginjaren in Lelystad, klinkt er nog steeds verwondering in zijn stem. “Toen we hier begonnen, in 1975, was er letterlijk niks. Een paar flats, zandwegen en een paar duizend mensen die geloofden in het idee van een nieuwe stad.”
Van der Linden had destijds al een goedlopende carrière als makelaar in de Achterhoek, maar hij wilde zelf iets opbouwen. “Ik had een concurrentiebeding met een radius van 100 kilometer. We wilden vrijheid. Zelf de koers bepalen. Met een passer op tafel hebben we gekeken naar wat er mogelijk was en toen kwam de polder in beeld. Hier was ruimte. Hier moest het allemaal nog gebeuren.”
Zijn affiniteit met het gebied was geen toeval. “Ik ben opgegroeid in Vollenhove, aan de rand van de oude Zuiderzee. Ik heb op school gezeten in Emmeloord. Nog in barakken, want de Poldertoren stond er nog niet eens. Ik heb de opbouw van de polder van dichtbij meegemaakt.”
Van der Linden was niet zomaar een makelaar. Hij wilde álles doen wat met onroerend goed te maken had: van verkoop en verhuur tot beheer, verzekeringen, erfpachtconstructies, taxaties en zelfs juridische begeleiding.
“Het Rijksvastgoedbedrijf schakelde me regelmatig in om erfpacht om te zetten of woningwaardes te bepalen. Veel mensen konden in het begin de grond niet kopen. Ze huurden de grond van de overheid. Als die situatie veranderde, was ik degene die taxeerde of aankoop mogelijk was. Zo hielp ik letterlijk mee aan de opbouw van de stad.”
Daarnaast was hij voor duizenden gezinnen het eerste aanspreekpunt bij het vinden van een woning. Niet alleen in Lelystad, maar ook in Almere, Zeewolde, Dronten en de rest van Flevoland. “We hebben er duizenden woningen verkocht. Hele wijken gingen in series van honderden tegelijk in de verkoop. De Kogge had 244 woningen, de Botter zelfs 336. Dat soort aantallen waren heel normaal.”
Het was keihard werken. “Ik stapte uit de auto als ik ergens beweging zag. Dan belde ik aan met de vraag: kan ik u ergens mee helpen? Vaak ging dat over een erfenis, ruzie of verzekeringskwestie. Daarin kon ik iets betekenen.”
Die full-service-aanpak werd het handelsmerk van Makelaardij Van der Linden. “We deden niet alleen verkoop, maar ook beheer, verzekeringen, huurincasso’s. In het begin stonden onze namen gewoon in de huurcontracten. We waren aanspreekpunt, verhuurder én beheerder. Dat gaf vertrouwen.”
En als het niet liep, verzon hij iets creatiefs. “Toen de trein naar Lelystad kwam, stonden wij op het perron met folders. We hebben letterlijk met een bus artsen rondgereden toen het ziekenhuis werd gebouwd, om ze te laten zien waar ze konden wonen. In Lelystad Haven gaven we bij aankoop een roeibootje cadeau. In de Waterwijk plaatsten we een open haard in een modelwoning om sfeer te creëren. Alles om mensen enthousiast te maken. Dat bootje mocht uiteindelijk niet van de Belastingdienst, maar het was een leuk initiatief.”
Ondernemen in Flevoland was anders. Geen bestaande netwerken, geen gevestigde naam, geen luxe. “We begonnen met geleend meubilair en de kinderen in de box op kantoor. Maar we hadden wel een doel: mensen helpen, betrouwbaar zijn, en altijd ons best doen. Alles draaide om vertrouwen en betrokkenheid.”
Zijn filosofie was simpel: als je alles weet van onroerend goed, kun je mensen écht verder helpen. En als je mensen goed behandelt, komen ze terug. “Sommige huizen hebben we wel vijf of zes keer aan dezelfde families verkocht. Omdat ze wisten: bij Van der Linden word je geholpen.”
Ook binnen het team was die betrokkenheid voelbaar. Zijn vrouw stond dag en nacht klaar voor medewerkers. “Ziekte, geboorte, overlijden, er was altijd aandacht. Dat was de bindende kracht. Als er een collega ziek was, schreef ze een kaart of belde even. Mensen kwamen terug van vakantie en stonden ineens met hun kinderen bij ons voor de deur. Dan was er altijd ruimte. Dat gevoel van samen, dat was onze cultuur. En daarom zijn mensen zo lang gebleven.
Met dankbaarheid in zijn stem voegt hij toe: "Na het overlijden van mijn vrouw kreeg ik van verschillende relaties enkele van haar brieven toegestuurd die zij had geschreven toen ze het moeilijk hadden. Deze brieven zijn al die jaren bewaard gebleven en mocht ik nu zelf ontvangen. Dat vind ik heel bijzonder.”
Van der Linden speelde een belangrijke rol bij de opbouw van Lelystad en Almere. Hij werkte nauw samen met de Rijksdienst, taxeerde erfpachtgronden, verkocht woningen aan de eerste specialisten van het ziekenhuis en zat aan tafel bij gemeentelijke besluiten.
“Het provinciehuis stond eerst leeg. Ik hoorde via-via dat de provincie Flevoland nog geen onderkomen had. Dus reed ik naar een ambtenaar in Kampen met wie ik vaker contact had. Ik zei: ‘Ik heb het gebouw voor jullie al gevonden.’ Hij moest lachen, maar uiteindelijk is het gelukt. We hebben het eerst zelfs een jaar gratis beschikbaar gesteld. Nu zit de provincie Flevoland er nog steeds.”
Hoewel meneer Van der Linden en zijn vrouw het bedrijf inmiddels verkocht hebben, leeft hun gedachtegoed nog steeds voort in de cultuur van Van der Linden Makelaardij. “Toen onze kinderen zeiden: ‘Het bedrijf is zó met jullie verweven, misschien moeten wij dit niet overnemen’, hebben we de knoop doorgehakt. Dat was moeilijk, maar het was goed. Je moet ook kunnen loslaten.”
Wat blijft, is de erfenis van iemand die meebouwde aan een provincie. Niet met beton en staal, maar met relaties, vertrouwen en visie.
De heer Van der Linden is allang met pensioen, maar zijn stem, zijn visie en zijn manier van werken echoën nog altijd door in het DNA van de makelaardij die zijn naam draagt. “Ik had nooit de ambitie om groot te worden,” zegt hij tot besluit. “Alleen de ambitie om van waarde te zijn. Als ik iets heb geleerd in die jaren, is het dit: je bouwt een stad niet met stenen, maar met mensen. Wij zaten aan tafel bij gezinnen, bij bestuurders, bij pioniers. En we hebben er samen iets heel bijzonders van gemaakt.”.
Dit interview is onderdeel van de jubileumserie ‘50 jaar Van der Linden Makelaardij’ waarin mensen terugblikken op een halve eeuw bouwen aan woonplezier in Flevoland en daarbuiten.
