Na het gesprek met Marc Visser, directeur van Makelaardij Van der Linden, is het tijd om zijn voorganger te ontmoeten. Vandaag spreek ik een man die een enorme impact heeft gehad op deze organisatie. Die samen met de heer en mevrouw van der Linden vanaf de beginjaren betrokken is geweest bij de opbouw van Lelystad/Flevoland. Victor de Ruiter geniet inmiddels van een welverdiend pensioen, maar zijn ogen glimmen onverminderd als hij vertelt over zijn jaren bij de makelaardij.
Als Lelystedeling ben ik natuurlijk ontzettend benieuwd naar de beginjaren, waarin Van der Linden één van de pioniers was tijdens de opbouw van de polder. Victor: 'Voor ik bij Van der Linden kwam werken, werkte ik bij bouwbedrijf Olde Rikkert. Een van de aannemers in deze regio. Ik deed onder meer de verkoop van de nieuwbouwprojecten die we zelf ontwikkelden. Naast mijn normale werkzaamheden kreeg ik er een groot project bij en ik kon die verkoop er gewoon niet bij hebben. Ik had hulp nodig, dus wij gingen op zoek naar een makelaar die dit uit handen kon nemen. Van der Linden kreeg destijds bekendheid door het verspreiden van flyers met contactgegevens, waarvan er één op mijn bureau lag. Dus heb ik hem gebeld en gevraagd of hij dit project wilde verkopen. De heer van der Linden bleek in het prille Lelystad een ware visionair. Er ontstond een goede samenwerking die tot op de dag van vandaag is gebleven. Zowel bij mij als bij beide organisaties.’
Het aanstekelijke enthousiasme en passie voor het vak maakt dat Victor in 1978 de overstap maakt naar Makelaardij van der Linden. Zes dagen per week werkte hij voor de makelaardij. ‘Het was geen 9-5 baan, zeker niet in die tijd. Toen ik in de makelaardij begon was er net een forse economische crisis begonnen. De prijzen daalden in rap tempo, dus om een huis of bedrijfspand te verkopen moest je heel wat uit de kast halen. Soms was je dagenlang met potentiële kopers onderweg, dus dan vierde je wel even een feestje als de koopakte ondertekend werd. En ach, als de secretaresse te druk was en je was onderweg, dan tekende je die akte gewoon op het kofferdeksel van de auto. Dat kun je je nu haast niet meer voorstellen!’
Met een touringcar door de stad
In de jaren 70/80 veranderde Lelystad van een zandvlakte vol koolzaad en hier en daar wat woningen, langzaamaan in een heuse stad. Er werden bedrijfspanden verkocht, winkels- en kantoren verhuurd en uiteraard veel woningen gebouwd. De vruchtbare polder lijkt een aantrekkelijke plek om te wonen. Maar het schimmige imago dat voor Lelystad in die tijd gold, bleek soms roet in het eten te gooien. Zo ook voor het aantrekken van bijvoorbeeld specialisten voor het in 1980 geopende ziekenhuis. Bij de meeste sollicitanten stond de achterban niet te trappelen om naar Lelystad te gaan. Een handicap van Lelystad was toen en nog steeds, dat als je er doorrijdt over de dreven, je een niet erg levendig beeld krijgt. ‘Om de kwartiermakers van het ziekenhuis te helpen, heb ik op een zaterdag een grote touringcar gehuurd en de kandidaat specialisten met hun families uitgenodigd’.
Dus op die dag hebben we 17 specialisten mét partner en kinderen in de bus gezet en zijn we op ons gemak door alle delen van de stad gereden. Langs de bossen, het water, de scholen, het prachtige Jagersveld, de Boeier en Karveel, maar ook de minder goede wijken, om mensen te laten zien wat we allemaal te bieden hadden. Uiteindelijk hebben 12 van de 17 specialisten getekend. Fantastisch!’.
In deze beginjaren moest Lelystad, maar ook Almere en Zeewolde, helemaal opgebouwd worden. En dan heb ik het niet alleen over woningen, wegen of andere voorzieningen. Ook het verenigingsleven, een provinciebestuur en andere overheidsorganen werden gevestigd en ontwikkeld in de tijd dat Van der Linden het fundament legde voor de toekomst. En daar zette Victor zich onvermoeid voor in. Als een van de initiatiefnemers van het OBL (Overlegorgaan Bouwnijverheid Lelystad) en OBA (Overlegorgaan Bouwnijverheid Almere) zette hij vanuit de makelaardij verschillende samenwerkingsverbanden op om het contact tussen de projectontwikkeling en overheid te coördineren en initiatieven bespreekbaar te maken.
‘De netwerken die we in die tijd hebben opgebouwd zijn nog altijd actief. In beide overlegorganen zitten de bouwers, ontwikkelaars, makelaars, woningbouwverenigingen en de vastgoedbeleggers aan tafel om de bouw en ontwikkeling van Flevoland te stimuleren. Allemaal mensen die hun schouders eronder zetten en denken: we maken er wat moois van voor elkaar. Dat is die poldermentaliteit, die niet draait om pure winst maken, maar om groei, lef en realisatie.’
De verhalen van Victor zijn eindeloos, ik zou er een boek vol mee kunnen schrijven. Het enthousiasme over de organisatie en de liefde voor Flevoland spat er vanaf. We sluiten af met de afspraak dat we later nog eens verhalen uitwisselen. Over hoe het vroeger was en wat er in de toekomst gevierd mag worden. Maar eerst het jubileumjaar, want 50 jaar Van der Linden, dat is een feestje waard!
